Mijn moeder waggelt met een doos de keuken binnen. “Ik heb voor jou een nieuwe mixer gekocht. Hoogtijd.”
Ik: “Hoogtijd?. Ik mix met jouw oude Nova, een spel van dertig jaar oud. Het (be)roert mijn soepen nog steeds.”
Moeder: “Ja maar (typisch niet?), dat spel draait toch niet meer zoals het hoort.”
Ik: ” Het draait. Het maakt wel veel lawaai.”
Moeder: “Awel dan. Bovendien zit er bij deze mixer een klopper bij.”
Onder lichte druk, nam ik de proef op de som. De eerst volgende soep werd onderworpen aan de staafmixer van Primo.
“Oeh ja”, het ding ligt soepel in de hand. Met een druk op de groene knop, een snelle beweging veranderen de brokken in een pico bello vloeistof. De moeder krijgt deels gelijk. Geen oorverdovende herrie meer en in een mum van tijd is de massa ontbonden. Meer hoeft het niet zijn. Of toch? Ik mis een vaste knopstand. De duimspieren krijgen het hard te verduren. Knap lastig. Het design schijnt goedkoop en sober, een witte harde plastieke staaf.
Al bij al, een praktisch ding met extra opties: klopper, mengbeker en een roestvrije staaf. “Oeh ja.”
Moeder: “En, gebruik je je oude Nova nog? Anders neem ik hem mee.”
Ik: “Ah nee. Ik hou de Primo. Dag ma. Dag Nova.”
