YEP

Yep yep, he did it again. Of was het zijn eerste keer? Ik weet het niet. Een jongen, dertig schatte ik hem verliet aan de overkant van de straat het pand met 2 zwarte barstoelen in de uitstalraam, roos belicht en geen konten die hen warm hielden. Hij, de jonge dertiger werd tot een minuut geleden warm gehouden, verwend met gloed. Nu, liep hij achter me, allicht met een rode blos, miscchien sporen van lipstick . Zijn schaduw haalde me in. Ik kon mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen. Bliep,bliep riep zijn donkerblauwe Audi A4. Ik draaide mijn hoofd om, keek en zocht naar zijn ogen. Ik vroeg me af, of de deftige in een ruitjeshemd, donkerblauwe polo, jeans gekleedde man in een overvloedig bedekte vrouw haar ogen kon kijken. Niet dus. Hij wandelde verder op zijn bruin schoeisel van Italiaanse makelij en stapte in, reed weg met zijn slee, nummerplaat YEP-1XX. Yep yep, vroeg ik me af. Verbergt deze gast iets of niets? Zou hij een vaste vriendin hebben, getrouwd zijn? Zou ze het weten? …mijn hersenen sloegen op hol.
Fijn toch, de Brusselse Aarschotstraat. Lang geleden dat ik er nog eens even mocht rondhangen, me doorheen het gewoel te begeven naar gekende afspraken. Le Tunnel, een aantal jaar geleden een oord met afgelijnde schoonheden, nu een etalage met grijpgrage pakdingen, die zuur hun tanden bloot lachen. Er stond een vrachtwagen voor de vrouw op leeftijd, in witte kanten lingerie, brilletje en verse permanent kapsel die een puzzelwoordenboek meester maakte. Zit ze er nog? Wie zal het zeggen. Zij, de gepriviligeerde passanten kunnen het me vertellen. Als ze durven tenminste. Yep.