met dank aan Yacht Charter Gent.
Auteursarchief: maaikemerens
Over maaikemerens
Oma slikt
Oma in het uitstalraam knijpt pillen uit de verpakking. Ze duwt ze in een potje. Ze tilt het potje, zo’n plastiek borrelglaasje met drie of vier van die ronde witte dingen op. Ze slaat haar hoofd achterover wanneer ze de tabletten in haar mond laat glijden. Ze neemt een glaasje water, zet het aan haar mond, drinkt het op. Haar kaken wiebelen heen en weer. Oma spoelt. Oma slikt.
Ze gaat gekleed in een witte nachtjapon en een fuchsia kamerjas met korte mouwen. Twee melkbenen geven haar broze gestalte meer elan.
Ik verslik mij, proest het uit. Oma heeft meer outfits dan dat ik dacht.
Oma kijkt
Als ik op het balkon van ons torenhuis sta, is negen op de tien keer oma aanwezig. Ze staat voor haar grote raam naar buiten te turen. Ze kijkt op, nippend van een kop koffie ferm gekneld tussen haar handen. Ze blinkt in haar peignoir.
Meestal draagt ze een lichtblauwe kamerjas, ouwbollig … zoals een dame op leeftijd betaamt. Recent had ze een nieuwe, een witte japon om versierd met grote groene bladeren.
Oma is ze. Ik zag haar eens op een middag tafelen met een jonge knul, boterhammen smullen, keuvelen … hun lippen dansten op en neer. Een kleinzoon die haar verblijdde met een kort bezoek.
Oma kijkt naar boven, knikt ‘ik heb je wel gezien’, ‘ook een goede dag’.
Altijd zonder woorden. Oma is er. Ze stelt me gerust.
De vogeltjes tsjirpen. Ik kan weer verder.
ps – zoek oma
Schrijfdag 2012 – finale
“We weten nog watten te schrijven.”
* Met dank aan JG, GVDS en organisatie Creatief Schrijven.
Schrijfdag 2012 – proces 3
workshop : Creativiteit in je schrijfproces met Guillaume VDS (De Maan)
notie:
‘Zeg eens dat het 10 voor 3 is.’
‘Kan me iemand zeggen dat het 10 voor 3 is, want het is 10 voor 3.’
‘Ale ja – zeg me 10 voor 3 wanneer het 10 voor 3 is.’
‘Het is 10 voor 3.’
‘Ah. Dat is goed.’
slik
ps – moeilijk gaat ook
Schrijfdag 2012 – proces 2
workshop ‘Inspiratie voor poëzie’ door Jan Geerts of ‘hoe een krant je schrijfsels inspireren kan’
resultaat draft:
Een hoer – c’est moi
Mijn rechterborst op het schap belandt – in het uitstalraam voor dieren … schaamteloos.
De wijsvinger van de harige man als een kogel gericht op mijn knopje.
Geen tijd meer om ze allemaal te verzorgen. Te veel beesten is slecht voor de hygiëne, maakt
me vatbaar voor euthanasie.
“Kloek zijn” klinkt door het hoofd. Het beest moet rijden.
Een hoer – c’est toi
Mijn rijplan uit zich naar jou – met schaamrode wangen stel ik mijn vinger bloot.
De hand grijpt naar het opgehitste verlangen, je witte blouse … lichtzinnig.
De klok tikt. Hoge tarieven zijn een bewijsstuk van een heet marmer hebbeding.
Je doet me zweten.
“Doorzetten, moedig me aan, knuppel me.” Het beest moet lossen.
Schrijfdag 2012 – proces 1
Ik ben vertrokken met een straatnaam, nummer en het ‘Cultureel Centrum van Mechelen’ in mijn achterhoofd. ‘Ok’, ik had al even gepiept wat de makkelijkste route was van Gent naar Mechelen. En daar vloog ik dan over de wegen me vasthoudend aan de gedachte ‘fluitje van een cent’. Al snel werd duidelijk dat ik het beoogde tijdstip niet zou halen. De tijd. Verkeerd ingeschat. Het parcours bleek ook niet rechtlijnig – omleidingen, overvolle parking, een mensenzee op de Grote Markt, … noem maar op. De klok tikte verder. Moeilijk. Drie voetgangers, toevallige passanten aangesproken …wezen me de weg. Dank jullie wel. Een andere ondergrondse parking (=burcht) gevonden…nog vijf minuten gewandeld. Ik arriveerde om 10u30. Te laat voor de inleiding.
Ik verfoeide mezelf. Ik had het me lastig gemaakt.
In de namiddag deed G.VDS me het positieve van mijn gedrag inzien met zijn creatieve tip:
“Rij van Antwerpen naar Dendermonde, langs de dijk en zonder gps
Als het maar twee plaatsen zijn die door één of meerdere rivieren verbonden zijn. Je hoeft de weg niet per se met de auto af te leggen. Het idee is: je weet waar je vertrekt, je kijkt op de kaart waar je bestemming is en je ziet dat je automatisch uitkomt waar je moet zijn als je de rivier stroomopwaarts of -afwaarts volgt.” (GVDS)
Maakte m’n zijn makkelijker.
Cut the crap, cut your hair
Haren laten knippen is een vervelend karwei. De opgestapelde teleurstellingen aan een kappersbezoek uit mijn kinderjaren dragen nefast bij aan het voorgaande uitgangspunt.
Hoewel ik me telkens als vrouw vermannen wil om elk jaar op regelmatige tijdstippen mijn verstofte haren te laten coifferen, slaag ik er slechts 1 maal per jaar in om me naar de kapper te slepen. De ultieme uitdaging om opdat (eeuwig durend) moment, wanneer de laatste knip is gezet te glunderen van ‘contentement’ bij de aanblik in de spiegel en nog te blijven glimlachen als het prijskaartje wordt getoond.
Dit jaar ben ik geslaagd in mijn opzet. Ik heb ze, de kapster gevonden. In een uithoek van België, de Stille Kempen, in de straat van mijn moeder, bocht naar rechts richting natuurreservaat De Liereman … daar zit zij, de coiffeuse in haar bunkertje, haar huisje achter haar fermette haardossen te knippen, te tooien, te pliëren met haar fingerspitzengefühl voor ‘n zacht prijsje.
Ik ben kortgewiekt, heb een frisse look en kan er weer een jaar tegen mits af en toe eens een crémebad op mijn gewassen haren. Het laatste is een tip van haar.
Ze luisterde goed naar mijn vraag, keek naar mijn zijn. Niemand heeft tot hiertoe al een haar beter gedaan dan Ann van ‘t Kappershuisje (Oud-Turnhout).
So from now on I cut my crap and cut my hair @
‘t Kappershuisje
Schuurhoven 86
2360 Oud-Turnhout
+32 474 67 04 70
