Mmm

Mama melk toch niet meer …

maaikemerens — Wed, 21 Dec 2011 20:06:38 +0000

‘Drink koemelk rijk aan vitamine D’, predikt nonkel Bob. De kinderen zingen het luidkeels in koor met hem. ‘Millleke, Melleke, Mol, doe het melkglas nog eens vol. Karwietsel, Kardietsel, Kardol.’ prevelen mijn zesjarige vader en zijn lieflijke zussen. Elke dag drie glazen melk meester maken en sparen voor een lidkaart bij de melkbrigade. Vrolijk paradeert elk kind ter lage landen met het kenteken van melkbrigadier.

Melk in overvloed, melk in zijn eenvoud, wit en vol.
Ik spreek van de jaren 50, 60 toen men nog (niet) beter wist . De periode dat mijn grootmoeder met mijn vader aan de hand over de veldweg liep. Ze wandelden opwaarts , naar haar schoonouders, zijn grootouders, boeren, verse melk halen. Mijn oma melkte de koe, toornde de gevulde aluminium kruik mee naar huis, kookte het goedje en gaf al haar kindermonden te eten.

Een tijdsbeeld dat ons, moeders vandaag tot verbeelding overlaat.
Vandaag, melk in tienvoud, alle geuren en kleuren, verrijkt met voedingsbestandsdelen waarvan men amper beseft wat de toegevoegde waarden inhouden. Men maakt het moederhoofd zot. De mama die haar kind de beste melk wil geven, weet het niet meer. Een overspoelde melkmarkt waar de koe niet meer te bespeuren valt. De koe kan niet meer met de voeten worden getreden want ze is allang vertrapt naar buitenlandse weiden. Al wandelend geraken we niet meer tot bij haar, tenzij men over héél véél tijd beschikt. De koe melken, zit er ook niet meer in. Een moeder met een baby uitmelken daarentegen is dagdagelijkse praktijk om dan haar hoofd te tergen met alweer een nieuwe, verse melk. Een melk, weliswaar, poeder of niet, onmisbaar voor uw baby zijn volwaardige groei. Kiezen maar.

U twijfelt, vraagt raad op forums, aan melkspecialisten. Ach moeder toch, melk toch niet meer. Laten we eens ten volle beseffen, dat gewone melk meer dan voldoende is. We hoeven niet beter te weten, volle melk voor de baby volstaat. Luister naar de wijze grootouders, wijler nonkel Bob en kijk naar uw volgroeide ouders. Volle melk is gezond voor elk.

YEP

maaikemerens — Mon, 21 Nov 2011 21:51:47 +0000

Yep yep, he did it again. Of was het zijn eerste keer? Ik weet het niet. Een jongen, dertig schatte ik hem verliet aan de overkant van de straat het pand met 2 zwarte barstoelen in de uitstalraam, roos belicht en geen konten die hen warm hielden. Hij, de jonge dertiger werd tot een minuut geleden warm gehouden, verwend met gloed. Nu, liep hij achter me, allicht met een rode blos, miscchien sporen van lipstick . Zijn schaduw haalde me in. Ik kon mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen. Bliep,bliep riep zijn donkerblauwe Audi A4. Ik draaide mijn hoofd om, keek en zocht naar zijn ogen. Ik vroeg me af, of de deftige in een ruitjeshemd, donkerblauwe polo, jeans gekleedde man in een overvloedig bedekte vrouw haar ogen kon kijken. Niet dus. Hij wandelde verder op zijn bruin schoeisel van Italiaanse makelij en stapte in, reed weg met zijn slee, nummerplaat YEP-1XX. Yep yep, vroeg ik me af. Verbergt deze gast iets of niets? Zou hij een vaste vriendin hebben, getrouwd zijn? Zou ze het weten? …mijn hersenen sloegen op hol.
Fijn toch, de Brusselse Aarschotstraat. Lang geleden dat ik er nog eens even mocht rondhangen, me doorheen het gewoel te begeven naar gekende afspraken. Le Tunnel, een aantal jaar geleden een oord met afgelijnde schoonheden, nu een etalage met grijpgrage pakdingen, die zuur hun tanden bloot lachen. Er stond een vrachtwagen voor de vrouw op leeftijd, in witte kanten lingerie, brilletje en verse permanent kapsel die een puzzelwoordenboek meester maakte. Zit ze er nog? Wie zal het zeggen. Zij, de gepriviligeerde passanten kunnen het me vertellen. Als ze durven tenminste. Yep.

1 november

maaikemerens — Tue, 01 Nov 2011 21:08:49 +0000

“Je hebt rust nu. Het is feest.” zegt de man met zijn gebrekkige Nederlandse tongval. “Feest? Echt feest kan je het vandaag niet noemen.” zeg ik. Hij lacht. “Feestdag, bedoel je?” “Ja, feestdag. De mensen eten met hun familie. Het is vakantie. Minder volk. Het is rust.” Ik kijk naar de TV die luid speelt. Een jongetje van Turkse afkomst doet zijn relaas. “Ik begrijp er niets van” zeg ik, de man vragend aankijkend. “Hij vertelt dat hij 106 uren onder de grond lag. Aardbeving geweest, twee weken geleden. Weet je? Zeshonderd doden.” “Ja, hoor gehoord. En dit zijn de verhalen van de overlevenden.” De TV toont voor -en na beelden van getroffen plekken in Oost-Turkije. Schrijnende tafeleren. “Doden, overledenen,triest,een dag te vroeg, morgen de dag voor allen die ter zielen zijn en vandaag diegenen die verheven doods zijn” denk ik. Ik betaal, neem mijn bestelling en wandel naar buiten. Triestig weer.

Cova – 2 jaar na start

maaikemerens — Thu, 27 Oct 2011 09:11:37 +0000

Prima stuff van Primo

maaikemerens — Fri, 21 Oct 2011 11:26:24 +0000

Mijn moeder waggelt met een doos de keuken binnen. “Ik heb voor jou een nieuwe mixer gekocht. Hoogtijd.”
Ik: “Hoogtijd?. Ik mix met jouw oude Nova, een spel van dertig jaar oud. Het (be)roert mijn soepen nog steeds.”
Moeder: “Ja maar (typisch niet?), dat spel draait toch niet meer zoals het hoort.”
Ik: ” Het draait. Het maakt wel veel lawaai.”
Moeder: “Awel dan. Bovendien zit er bij deze mixer een klopper bij.”

Onder lichte druk, nam ik de proef op de som. De eerst volgende soep werd onderworpen aan de staafmixer van Primo.

“Oeh ja”, het ding ligt soepel in de hand. Met een druk op de groene knop, een snelle beweging veranderen de brokken in een pico bello vloeistof. De moeder krijgt deels gelijk. Geen oorverdovende herrie meer en in een mum van tijd is de massa ontbonden. Meer hoeft het niet zijn. Of toch? Ik mis een vaste knopstand. De duimspieren krijgen het hard te verduren. Knap lastig. Het design schijnt goedkoop en sober, een witte harde plastieke staaf.
Al bij al, een praktisch ding met extra opties: klopper, mengbeker en een roestvrije staaf. “Oeh ja.”

Moeder: “En, gebruik je je oude Nova nog? Anders neem ik hem mee.”
Ik: “Ah nee. Ik hou de Primo. Dag ma. Dag Nova.”

Ik hoor goed.

maaikemerens — Mon, 17 Oct 2011 21:20:12 +0000

Ik hoef niet naar buiten te komen om alle nieuwtjes te weten.
Lees maar.
Buurman Beneden heeft een nieuw lief.
Buurman In’t midden spreekt heel goed Engels.
Buurman Boven bekijkt films met een Home Cinema – Surround Sound system.
En op de koop toe, zaagde Buurman Beneden de esdoorn in twee.

Vlinder? t’Akkoord

maaikemerens — Thu, 13 Oct 2011 12:09:48 +0000

De prijs voor de origineelste naam in de geschiedenis van de staatsakkoorden verdient het Vlinderakkoord, anno 11-10-2011 wel. De benaming verwijst naar het strikje van de man die het broodje kneedde. Vlinder? t’Akkoord, maar laten we even verder doorbomen.
Superbia is hier op z’n zachts gezegd, op zijn plaats. Di Rupo met zijn gracieuze bedoelingen, hoopt hiermee enigzins de staatstitel Premier van België in de wacht te slepen. Zonde? Zal Di Rupo ons België nederig en met enige temperantia besturen? De tijd zal veel uitwijzen. Ondertussen blijven de Belgische frietjes, weliswaar zonder de tartaar deze keer, op Bart De Wever zijn maag liggen. Qua naamkeuze dus, is de Vlinder in deze optiek ietwat te opportunistisch getint.
Ontleden we dan eens het woord Vlinder op een andere manier. De vlinder staat symbool voor verandering en onsterfelijkheid. Vanuit een esotherische invalshoek, valt de benaming te rijmen met een nieuw akkoord. Meer algemeen aanvaardbaar, vindt u ook niet?
Zolang we niet gaan vlinderen zijn we op weg naar een stabiel Belgiek.

Bronnen: zie

http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=513GEMNT

http://www.vacature.com/blog/elio-di-rupo-een-goede-premier

http://www.alleshelder.nl/woordenboek/linkster.php?CID=22

Ik krijg er de wubbes van

maaikemerens — Fri, 07 Oct 2011 10:51:31 +0000

De wubbes, krijg ik van woorden, uitspraken die volgens mijn levensvocabulair achterhaald zijn, aangehaald worden als trendy of waar het ontstaan ervan één groot vraagteken blijft.
Neem nu ‘ik laat u de uitnodiging geworden’. ‘Christus Jezus’, inderdaad, net zoals Hij , een element op deze aarde dat al eeuwenlang meegaat, geïnterpreteerd, vervormd naargelang de context van diegene het hanteert. Het blijft ouwbollig nazinderen.
Of wat dacht je van ‘ze hebben me verkeerd gedaan’. Ik begin te blijten bij het aanhoren van deze zin. Hoe zielig klinkt het niet, de inhoud? Spontaan volgt er een lachbui omwille van de vorm, hoe de persoon zijn leed verwoordt.
‘Hij zat ingekakt in de zetel’. Wat in hemelsnaam stelt dit voor? Een hoopje stront, kneedbaar, klaar om in brand te steken en uit te trappen. Iemand?
‘Project-je’ briest door mijn neusgaten. Alles is een project tegenwoordig. Alsof een boterham met kaas eten een onderneming is. Als je het maar beredeneert, de 9 vakdomeinen van de PMBOK toepast dan mag je vandaag het woord project in de mond nemen.
Maar ja, who the f*** am I to say those things? De wubbes? Ha!

Mierenmassaseriemoordenaar

maaikemerens — Wed, 05 Oct 2011 22:16:21 +0000

Ok, ik beken. Ik heb wel 100 mieren gedood. Misschien zijn het er wel meer. Ik ben de tel kwijt.
Het begon allemaal heel onschuldig. Ik vertrappelde er eentje. Maar eentje is geentje, dacht ik. Dus trapte ik zijn vriendjes A en B ook maar dood. Rust.
Niet voor lang …
Het leek of ze met horden terugkwamen om het recht te laten zegevieren. De vete begon.
Dan maar een wit poedertje strooien. Zo denken, als de bruine Michelin-gehobbelden dat al doen, dat ze suiker naar hun nestje dragen terwijl ik die ochtend de sonde des doods had ingezet. Even afgewacht. Een dag.
Die avond, opende ik het deksel van de pot met balletjes in tomatensaus, zelf gemaakt. Ik rook eraan, heerlijk. Ik nam een hap uit de kom, stak de lepel in mijn mond. Ik begon te kauwen. Het kraakte tussen mijn tanden. Ik verifieerde het goedje. Mieren zwommen schoolslag in het rode bad. Ze stonden aan de rand om wederom een verrijkende duik te nemen. Ik flipte, freakte en schold alle mogelijke wezens ter aarde uit. De balletjes in tomatensaus verdwenen op de composthoop. Dat ze daar maar hun Rode Ballet verder zetten.
Mijn haat jegens hen groeide met de minuut. Ik moest en zou een nieuw plan bedenken. Ik sliep er een nachtje over.
s’Anderendaags. Lokdoosjes, kleine bunkertjes zette ik bij elke mogelijke toegangsweg tot mijn mini-koninkrijk. Ik strooide voor alle zekerheid ook wat zout op de meest bezochte plaatsen. Mijn wraak was bitter, vanbinnen bulderlachte ik al. Een dag, een week, een maand ging voorbij. Mijn mentale zero tolerance ingesteldheid werd niet beloond toch zag ik de de bewegende massa mondjesmaat verminderen. De lijkjes verzamelde ik met mijn borsteltje op het vuilblik, kegelde ik buiten. Een massagraf werd het niet, eerder een crematie in openlucht. Hun lichaampjes waaien allicht nu nog met de wind mee door het heelal.
Nu. Neen spijt heb ik niet.De mierenmassamoordenaar in mij won toen niet, zal nooit winnen. De legers mieren staan allertijden wederop. Toch destijds, werd mijn territorium mijn toeverlaat. Ik zegevierde na enkele uitroeiingspogingen. Na een maand en half kwamen enkele dapperen me af en toe nog eens een bezoekje brengen, een kruimeltje pikken.

Kom poes kom

maaikemerens — Wed, 05 Oct 2011 13:42:24 +0000

“Kom, kom, kom …” roept een vreemde doorheen de tuinen van de netjes opeengedrukte bakstenen gebouwen. Een man, een vrouw, de hersenen kunnen er niet bij. De stem lijkt zo vervormd, dat ik het wezen die de kat ontbiedt, klasseer als onzijdig. Laat staan dat ik de lokroep kan lokaliseren … ergens vanuit een zuidelijke richting, tussen de bomen…daar blijft het bij. De kat, daarentegen, is een zeker iets, want ‘poes’ begreep ik al meermaals uit het hoorspel. Quasi elke dag lokt de geslachtsloze het poesje naar het thuisfront. Het tijdstip lijkt onbepaald. Een vreemd aanhoren is het, tevens ontroerend, hoe een mens zich zo kan geven voor een harige bol op pootjes.